ΣΥΝΝΕΦΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

Υπάρχουν μέρες αδυναμίας που με γοητεύουν σφοδρώς οι αναλογίες. Τότε, όταν αυτό συμβαίνει, αφήνομαι κι ακολουθώ και κοιτάζω τον κόσμο γύρω μου εταστικά αναζητώντας αναλογίες του έρωτα και της ζωής επάνω στα φαινόμενα και στα πράγματα. Τίς μέρες με συννεφιά η διάθεσή μου αυτή αυξάνεται και θεριεύει.
Οι πολλοί των ανθρώπων δεν αγαπούν τη συννεφιά, προτιμούν τις λιακάδες και τις επίπεδες καλοκαιρίες.
Εγώ προτιμώ τον ερχομό των νεφών αφού αυτό με κάνει να νοιώθω τον κόσμο ελαφρύτερο, λιγότερο επιτηδευμένο και θεατρικό.
Και εξηγώ.
Ο ήλιος προσπίπτοντας στα πράγματα τα κάνει να είναι διπρόσωπα, να έχουν δύο όψεις, τη φωτισμένη και την αφώτιστη, τη σκοτεινή. Έτσι επεμβαίνει επάνω τους και δημιουργεί έναν εσωτερικό διάλογο που κάποτε γίνεται έντονος και δραματικός κυρίως τα δειλινά όταν ο ήλιος, πριν να δύσει, ντύνει τον κόσμο με βαρειά χρώματα, σκληρές αντιθέσεις θερμών και ψυχρών και με ίσκιους δραματικούς που αυλακώνουν τες όψεις των πραγμάτων.
Πολλοί άνθρωποι αγαπούν αυτή τη θεατρική δραματουργία όπως ακριβώς γοητεύονται και απο τις συναισθηματικές ζωγραφίες του Μπαρόκ με τα δυνατά κιαρροσκούρα τους.
Όταν ανατέλει συννεφία, το φως του ήλιου πολώνεται και φτάνει στη γή αλλά έρχεται εξημερωμένο και ειρηνικό, έρχεται να χαϊδέψει, να θωπεύσει τις όψεις των πλασμάτων και των πραγμάτων κι όχι να τα ελέγξει και να τα ανατάμει.
Στην συννεφιά ελαττώνονται ή και αφανίζονται οι σκιές και όταν συμβαίνει αυτό, όλα μοιάζουν να αιωρούνται ελευθερωμένα μέσα σε ένα ήσυχο φως χωρίς αντιθέσεις και δραματικές συνομιλίες.
Στις συννεφιές ο κόσμος μοιάζει να πλησιάζει το ιδανικό της βυζαντινής ζωγραφικής στην οποία όλα παρουσιάζονται χωρίς ερριμένες σκιές και χωρίς την επίκληση της φωτοσκίασης για την απόδοση της πλαστικότητας των πραγμάτων. Στις βυζαντινές ζωγραφιές όλα χτίζονται με φως επάνω σε άλλο φως και τα πράγματα δεν συνδέονται μεταξύ τους μέσα απο ένα εξωτερικό παράγοντα όπως το φως του ήλιου ή άλλης πηγής, αλλά από ένα διάχυτο παντού ρυθμό και ένα εσωτερικό φως που πλάθει και ενοποιεί τα πάντα στο λευκό ψιμύθι.
Άλλοι προτιμούν τις λιακάδες και τις καλοκαιρίες.
Εγώ ανθίζω μέσα στις συννεφίες και στις κακοκαιρίες που έχουν, συνήθως περισσότερα να αφηγηθούν για τόν κόσμο τον ιδανικό των μυστικών εραστών.

Τα σύννεφα είναι πλάσματα της επάνω κτίσης. Αυγοτέμπερα σε ξύλο, 25χ35 εκ.2004.

Share This

Blog

ΟΙ ΦΙΛΟΙ

  Εμένα οι φίλοι μου είναι κάτι άνθρωποι

ΕΠΕΤΕΙΟΣ

Γιά την επέτειο της Αλώσεως της Πόλης. Για

Newsletter

If you would like to receive our news first, give us a name and an email

wait a minute...

This website uses cookies to ensure you get the best experience on our website.