Η ΑΓΚΑΛΙΑ

Απ᾽όλες τις αμέτρητες του χρόνου εποχές αγαπώ τον Χειμώνα.
Είναι μάλλον το απρόβλεπτο πρόσωπο των ημερών του που με ελκύει · οι εμφανείς εναλλαγές του καιρού και της ατμόσφαιρας, η χλωμή παλέττα της φύσης με τα λιγοστά εξασθενισμένα χρώματα που ήσυχα μετεωρίζονται μέσα σε παλλόμενο, ασημένιο, ειρηνικό φως συννεφιασμένων, σμικρυμένων ωρών, η διάχυτη αίσθηση μιας αιωρούμενης προσμονής που χρωματίζει τα πάντα γύρω και είναι αισθητή σε όσους έχουν ματαίως μάθει να αγρυπνούν .
Από όλες τις εικόνες όμως του χειμώνα, αγαπώ πιότερο να βλέπω ανθρώπους σφικτά τυλιγμένους στα ζεστά – φτωχικά ή άκριβά δεν έχει σημασία- ενδύματά των. Σε παλτά ασπίδες πολύχρωμες , σε πουλόβερ ζιβάγκο, που αγκαλιάζουν απαλά στήθια και λαιμούς, σε φουστάνια πολύχρωμα που περιπτύσσονται ερωτικά γύρω απο σώματα γυναικών, σε κάλτσες ριγωτές που χαιδεύουν πόδια τορνευτά, σε παντελόνια από χοντρά υφάσματα κοσμημένα συχνά με σχέδια περίτεχνα και κάποτε εξωτικά.
Χρόνια με πήρε να εννοήσω γιατί με θέλγουν οι ταπεινές εικόνες αυτές. Χρόνια με πήρε να καταλάβω πως η γοητεία τους πηγάζει από μιαν αίσθηση σιγουρίας που ανθίζει αναιτίως μέσα μου σαν τις βλέπω να διέρχονται αβίαστα, σχεδόν περιγελαστικά παρελαύονοντας μπρός στα μονίμως ορθάνοιχτα και έκπληκτα μάθια μου· μια σιγουρία πως όλοι, όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι, και οι πιό μοναχικοί, και οι λιγότερο της τύχης ευνοημένοι, ακόμα και όσοι κατέχουν ολίγα πλούτη και δόξες, έχουν ένα πράμα κατάσαρκα να τους αγκαλιάσει να τους δώσει μια επαφή με ξένο σώμα, να τους δώσει μια υπόσχεση πως ποτέ, πως ποτέ δεν θα μείνουν ανέστιοι και μετέωροι επάνω σε ένα κενό αισθημάτων με σώμα ανέγγιχτο, με κορμί αμάλαγο από χάδι και ζεστή, τρυφερή αγκαλιά.
(Γ.Κ. 12-11-2021 Δεύτερη γραφή)
Η Αγκαλιά. Ψηφιακή ζωγραφική. 2017. Giclee Print.

Share This

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Blog

Newsletter

If you would like to receive our news first, give us a name and an email

wait a minute...

This website uses cookies to ensure you get the best experience on our website.